කතුවැකිය

කුණු භූමරංගය

උද්ගෝෂණ පෙළපාළි යෑම පිණීස දැන් අලුත් තේමාවක් ලැබී තිබේ. නැතිනම් පැරණි තේමාවක් අලුත් කර ගෙන තිබේ. ‘එහෙ කුණු මෙහෙට එපා‘ යනු එහි සටන් පාඨයයි. එහෙත් මේ කුණු විරෝධීහු තම තමන්ගේ කුණු දැමුවේ කොතැනට දැයි කල්පනා නොකරති. ‍මේ අය කැමති තමන්ගේ කුණු, අනුන්ගේ වත්තට, මහපාරට, වෙනත් ප්‍රදේශයකට, ප්‍රාදේශීය සභාවෙන් නගර සභාවකට, නගර සභාවෙන් ප්‍රාදේශීය සභාවකට ආදී වශයෙන් අනුන් මත පටවන්නට බව අමතක කරති. තමන් ළඟ කුණු බිඳක් හෝ නැති ගානට දැන් උද්ඝෝෂණ පෙළපාලි යති. තමන්ගේ කුණු අනුන් මත පැටවූයේ නැති අයකු සෙවීම නොමළ ගෙයකින් අබ මිටක් සොයනවා වැනිය.

මේ කතාව ආරම්භ වූයේ ම තමන්ගේ කුණු වෙනත් තැනකට, තවත් කෙනකුට පැවරීමත් සමඟයි. තම ගෙවත්තේ කුණු පාරට හෝ අල්ලපු වත්තට වීසි කරන සංස්කෘතික පුරුද්දම මිනිස් ජීවිත බිලි ගන්නා ඛේදවාචකයක් කරා වැඩුණි. තනි තනිව වීසි කළ කුණු එකට එකතු වී, ඒ කුණු කඳු ගැසී ඊට මුළු මහත් සමාජයම යටවන තරමට කුණු ප්‍රශ්නය බරපතළ විණි.

කළ යුතු දේ වෙනුවෙන් ඇති, නීතිය හා බලය සහිත වගකිව යුතු ආයතන කඹ ඇදීමකට යෑම නිසා නිසි අවස්ථා මඟ හැරීමද මෙවැනි විපතක් කැන්දා ගන්නට බලපෑවේය. නිවැරදි විසඳුමට පිටුපා අවස්ථාවාදයට ඉඩ දීමේ දේශපාලනය ද කුණු ප්‍රශ්නය තව තවත් ‘කුණු‘ කරන්නට හේතු විණි. තමන්ගේ ‘කුණු‘ සඟවා ගන්නට බලවතුන් විසින් පාවිච්චි කරනු ලබන ‘පාතාලය‘ ට ‘කුණු‘ කොන්ත්‍රාත් දීමත් මේ සඳහා විසඳුම් ප්‍රමාද කරන්නට හේතු වූ බව කියැවේ. අන්තිමට තමන්ගේ ‘කුණු‘ පිටට පැටවීම මුළු මහත් සමාජයක හුස්ම හිර කරන භීතියක් විණි. කෙටියෙන් කියතොත් තමන් විසින් අනෙකා වෙත හෝ වෙනත් තැනකට හෝ වීසි කරන කුණු දැන් භූමරංගයක් වී තිබේ.

නගරවැසියන්ගේ කුණු ඒ ඒ ප්‍රදේශවලින් ඈතකට ගෙනයෑම මෙරට දේශපාලන ඉතිහාසයේ එක් පැතිකඩකි. නගරසභාවෙන් උපන් ඒ දේශපාලනය ගම්දනව් කරා බෝ වුණේ නගරය ගම විසින් අවිචාරයෙන් වැලඳ ගනු ලබන ආකාරය දක්වමිනි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අද ගමේ ප්‍රාදේශීය දේශපාලන ආයතනය ප්‍රධාන අංශ දෙකක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කර සිටී. පළමු වැන්න නම්, නි‍ෙවසේ, පවුලේ කුණු ගෙවත්තේම කළමනාකරණය කර ගත හැකිව තිබියදීත් එම කුණු වාහන දමා ප්‍රාදේශීය සභා මඟින් එකතු කිරීමයි.

දෙවැන්න යම් කොමිස් මුදලක් ලැබෙන තැනට වැඩි ඉඩ සලසමින් ගමේ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති දියත් කිරීමයි. මෙහි පොදු සාධකය වන්නේ කොමිස් ය. අද ජාතික දේශපාලනය දක්වා පෙළ ගැසෙන්නේ ද මේ ප්‍රාදේශීය දේශපාලනයයි. මෙකී දේශපාලනය තමන්ට රිසි පරිදි හැසිරවීම පිණිස ‘කුණු‘ හා ‘කොමිස්‘ යන සාධක පසුගිය රජය විසින් ඉහළ සැලකීමකින් යුතුව යොදා ගනු ලැබීම, ප්‍රාදේශීය දේශපාලනය හැමවිටම උණුසුම්ව පවත්වා ගන්නටත් හේතු වී ඇති බව අමතක නොකළ යුතුයි. ‘එහෙ කුණු මෙහෙට එපා‘ යන සටන්පාඨය වෙතට සමාජය උසිගැන්වීම ද මේ දේශපාලනයේ වත්මන් අවස්ථාවාදයකි.

කුණු හෙවත් කසළ යනු කාර්මික යුගයේ දී කරදරයක් නමුත් විසි එක්වැනි සියවසේ දී සම්පතකි. එලෙස අද ධනෝපායන මාර්ගයක් වන කසළ සම්බන්ධයෙන් මෙවැනි ඛේදවාචකයක් ගැන ඇසිය යුතුද? කසළ නිසා මෙවැනි ඛේදවාචකයකට ඉඩ දිය යුතුද? සම්පතක් බවට පත් කර ගත හැකි මාර්ගයක් අනතුරක් බවට පත් කර ගත යුතු ද? නමුත් දැන් එසේ වී තිබේ.

කුණු ගොඩ ගසන, එකතු කරන කාර්මික යුගයේ වැරදි පුරුදු අදටත් පවත්වාගැනීම නිසා පමණක්ම නොවේ එසේ වී ඇත්තේ. තමන්ගේ කුණු අනුන් මත පටවන්නට පෙලඹෙන සංස්කෘතික හුරුවද ඊට බලපායි. මෙතනින් වෙනස් වීම කුණු ප්‍රශ්නයට දිගුකාලීන විසඳුමක් සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වෙයි. එනම් තමන්ගේ කුණු අනුන් මත පටවන ආකලපවලින් ද සමාජයත් වෙනස් විය යුතුව ඇත. මෙය කුණු කන්දේ ඛේදවාචකය මතින් ගත යුතු ආදර්ශය හා ඉක්මන් කළ යුතු විසඳුමකි.

කුණු කන්ද නාය යෑම මෙතරම් ඛේදවාචකයක් බවට පත් වූයේ ‘කුණු දේශපාලනය‘ ද නාය යෑම නිසා බව දැනගත යුතුයි.