සූස්ති! නාස්තියකි! | සිළුමිණ

සූස්ති! නාස්තියකි!

මෙය සාම්ප්‍ර­දා­යික සටන් ගැටුම් විහිළු තහළු මෙන් ම ගීත ගායනා හා ඇඳුම් විලා­සිතා ආදී­යෙන් ද තොර චිත්‍ර­ප­ට­යක් කිරීමේ උව­ම­නාව සහිත තරුණ අධ්‍ය­ක්ෂ­ව­ර­යෙ­කුගේ නිර්මා­ණ­යකි. එහි අන්ත­ර්ග­තයේ ස්වාභා­වි­ක­ත්වය ඉක්මවූ චරිත දෙකක් ගැන කිය­වෙන බැවින්දෝ චිත්‍ර­ප­ට­ක­රුවා තම නිර්මා­ණය සඳහා තෝරා ගෙන ඇත්තේ විකාර රූපී බවක් පෙන්නුම් කරන ආකෘ­ති­යකි. මෙම කෘතිය තුළ අදාළ චරිත ද්විත්වය හැසි­රෙන ආකා­රය සහ ඔවු­නට අදාළ සිදු­වීම් දිග හැරෙන පිළි­වෙළ විසින් ද ඒ අද­හස තව­දු­ර­ටත් තීව්ර කරනු ලබයි. ඒ නිසා අපට මෙම චිත්‍ර­ප­ටය තාත්වික ලෝකයේ සිදු­වී­මක් දෙස බලන ආකා­ර­යෙන් නරඹා ගළපා ගත හැක්කක් නොවේ.

තමාට කැමැති විදි­යට ජීව­ත්වීමේ නිද­හස සොයා නිව­සින් පැන ආ තරු­ණි­යක් තට්ටු ගොඩ­නැ­ඟි­ල්ල­කින් පැන දිවි නසා ගන්නට තැත්ක­රන මොහො­තක එවැ­නිම අර­මු­ණ­කින් එතැ­නට පැමිණි තරු­ණ­යෙකු හා මිතු­ද­මක පැට­ලෙන අයුරු චිත්‍ර­ප­ට­යෙන් දැක­ගත හැකිය. අන­තු­රුව තරු­ණි­යගේ කන­කර උකස් තබා ගන්නා මුද­ලක් ද, යාළු­වෙ­කු­ගෙන් ඉල්ලා ගන්නා මෝටර් සයි­ක­ල­යක් ද සහි­තව මේ දෙදෙනා දීර්ඝ සංචා­ර­යක යෙදේ.

ඇත්තම කිය­නවා නම් මෙම ආර­ම්භ­යත් සමඟ චිත්‍ර­ප­ට­ක­රුවා අපව සිය කෘතිය ඔස්සේ යම් දුරක් රැගෙන යනු ඇතැයි අපි විශ්වාස කළෙමු.

මන්ද යත් චිත්‍ර­පට කර­ණයේ යෙදෙන අලුත් අද­හස් සහිත තරු­ණ­යන්ගේ කාර්යය එය යයි අප සිතන බැවිනි.

තවද හැත්තෑව දශ­ක­යෙදී ධර්ම­සේන පති­රාජ නම් තරුණ සින­මා­ක­රුවා තමාගේ “පාර දිගේ” වැනි චිත්‍ර­පට තුළින් ප්‍රේක්ෂක අප පම­ණක් නොව, සිංහල සින­මාව ද බොහෝ ඉදි­රි­යට කැඳ­වා­ගෙන ගිය බැවිනි.

එහෙත් ඉතා කන­ගා­ටු­දා­යක අයු­රින් අපට මේ තරුණ සින­මා­ක­රු­වාගේ නිර්මා­ණය ඔස්සේ එසේ යන්නට හැකි වූයේ තරුණ ජෝඩුව සිය මෝටර් සයි­ක­ල­යට නගින තෙක් පමණි.

ආර­ම්භයේ දී තරුණ වියේ­දීම ජීවි­තයේ නිස්සා­ර­ත්වය හෝ සමා­ජයේ කටුක බව හෝ තමාගේ වෙනත් මාන­සික පීඩ­න­යක් නිසා හෝ ඉතා සැහැ­ල්ලු­වෙන් මිය යන්නට සිතා සිටි තරු­ණයා චිත්‍ර­ප­ට­ය­කට කිසි ලෙස­කින් උචිත නොවන ආකා­රයේ ‘දේශ­ක­යෙක්’ බවට පත් වෙයි. ඔහු අපට පණි­විඩ බෙද­න්නට පටන් ගනියි.

එතැන් සිට අප දකින්නේ ජීවි­තයේ නිස්සා­ර­ත්වය ගැන සිතන ශූන්‍ය­වාදී තරු­ණ­යෙකු නොව යම් පම­ණ­කට මාක්ස්වාදී අද­හස් පිළි­ඹිබු කරන ඉලන්­දා­රි­යෙකි. සිය අද­හ­ස්වල දිගු­වක් ලෙස එක් භාග­ය­කදී දේව විශ්වා­සය උප­හා­ස­යට ලක් කරන ඔහු, තවත් විට­කදී ශ්‍රි ලංකාවේ ක්‍රිකට් පිළි­බඳ මතය පව­සයි. ආර­ම්භක අව­ස්ථා­වේදී ම ඔහු එය පටන් ගන්නේ පව­තින දේශ­පා­ලන ක්‍රම­වේ­දය හමුවේ ලොක්කන් සුර­සැප විඳින ආකා­රය ගැන පැහැ­දිලි කර­මිනි. ඔය ආකා­ර­යට මෝටර් සයි­ක­ලයේ නැඟී ලංකාවේ උතුරු කොණ­ටත්, අන­තු­රුව කඳු­ක­රය දක්වාත් මේ දෙදෙනා ගමනේ යෙදෙන අතර, කඳු­රටේ දී ඉන්දි­යානු සහ චීන නිෂ්පා­දන ගැන යම් යම් අද­හස් ද පළ කරයි. තරු­ණි­යගේ භුමි­කාව වෙන්ව ඇත්තේ මොනවා හෝ ගොන් කතා­වක් කියා කොල්ලාව පත්තු කිරී­මත්, ඔහුගේ ‘දාර්ශ­නික’ ප්‍රකාශ වලට හූමිටි තැබී­මත් සඳහා ය. නමුත් ඒ දාර්ශ­නික ප්‍රකාශ වල­ටත් ජීවිත විව­රණ වල­ටත් ප්‍රේක්ෂ­ක­යාට හුමිටි තැබිය නොහැක්කේ ඔහුට ඒවා සූස්ති චිත්‍ර­ප­ට­යෙන් කියා දිය යුතු හෝ යළි යළිත් ඇසිය යුතු ඒවා නොවන බැවිනි. ත්‍රී විල­ර­ය­කට ගොඩවී කිලෝ මීටර් දෙක තුනක් යන විට අප්ඬේට් සහි­තව එහි රිය­දු­රා­ගෙන් ම වඩා සවි­ස්ත­රා­ත්ම­කව අසා දැන­ගත හැකි ඒවා බැවිනි.

ඒ නිසා මෙම චරි­තය දකින අපට එක් වරම සිහි වන්නේ රූමත් යුව­ති­යක් ඇඟේ එල්ලෙද්දී පවා ඒ ගැන නොත­කන බව පෙන්ව­මින් කැපී පෙනීම සඳහා දාර්ශ­නික මත දොඩ­වන ජාතියේ මොට්ට පණ්ඩි­ත­යකු බවය.  අධ්‍ය­ක්ෂ­ව­රයා මෙතු­ළින් පෙන්වා දෙන්නට වෑයම් කරනු ලැබුවේ දිවි තොර කර ගන්නට බලා­පො­රොත්තු වන ශුන්‍ය­වා­දි­යෙකි. 

නමුත් ප්‍රේක්ෂ­ක­යාට හැඟී යන්නේ ඔහු එක්කෝ උමතු රෝගි­යෙකු හෝ ගල් කප­ටි­යෙකු යන චරිත දෙකෙන් එක­කට අයත් විය යුතු බවය. මන්ද යත් මිය යන්නට තරම් වූ කිසිදු මනෝ­භ­ව­ය­කින් තොරව මොකකු හෝ මිය යන්නට අවශ්‍ය බව කිය­නවා නම් ඔහු ඒ මෙකී චරිත දෙකෙන් එකක් විය යුතු බැවිනි. වතුර දෙකක් නා ගන්නට ඕනෑ කියා ළිඳට යන්නාක් මෙන් මිනි­සුන් කිසි­දි­නක මැරෙ­න්නට යන්නේ නැත.

නමුත් මැරුණා හෝ නොමැ­රුණා හෝ රූමත් තරු­ණි­ය­කද සමඟ මෝටර් සයි­ක­ල­යක නැඟී මර­ණය සොයා යන ගමන  ප්‍රේක්ෂ­කයා අල්ලා ගන්නා චිත්‍ර­ප­ට­යක් නිර්මා­ණය කර­න්නට බැරි කාර­ණ­යක් නොවේ.

2002 දී “Joel schumacher” නැමැති හොලි­වුඞ් චිත්‍ර­පට අධ්‍ය­ක්ෂ­ව­රයා මොහො­තක් පාසා කුතු­හ­ලය අවු­ල­වන සුලු “Phone Booth” නම් චිත්‍ර­ප­ටය තැනුවේ තනි­ක­රම එළි­ම­හනේ වූ දුර­ක­ථන කුටි­ය­කට සීමා වූ කතා පුව­තක් මුල් කර ගනි­මිනි. ඇමෙ­රි­කන් ඩොලර් මිලි­යන 13 ක් විය­දම් කර තැනූ මෙම චිත්‍ර­ප­ටය මිලි­යන 97.8 ක් උපයා දෙන තත්ත්වයේ ප්‍රේක්ෂක ආක­ර්ෂ­ණ­යක් දිනා ගන්නා ලද්දකි.

නමුත් “සූස්ති” චිත්‍ර­ප­ටය තිරයේ දිග හැර­නේනේ මොහො­තින් මොහොත ප්‍රෙක්ෂක ආක­ර්ෂ­ණය උදෙසා නොව, වික­ර්ෂ­ණය උදෙසා කරුණු සපයා දෙමිනි.

චිත්‍ර­ප­ට­යක මොන­යම් හෝ කතා පුව­තක් වේවා, එය සංකීර්ණ ආධ්‍යා­ත්මික ගැට­ලු­වක් වුවද, යුධ වැදි­මක් හෝ දේශ­පා­ලන තේමා­වක් වුවද ප්‍රේක්ෂ­කයා රඳවා ගනු ලබන්නේ එම වෘතා­න්තය ගොඩ නැඟෙන නාට්‍ය­මය ස්වභා­වය මුල්කර ගනි­මිනි. 

ඊට සම­ගා­මීව චරිත නිරූ­පණ වල ප්‍රබ­ල­ත්වය, කැම­රා­ක­ර­ණ­යෙහි වූ සුන්ද­ර­ත්වය, දෙබස් වල ඇති ප්‍රාණ­වත් හා අරුත් බර ස්වභා­වය, සංස්ක­ර­ණ­යෙන් මතු­කර දෙන රිද්මය, ආදී කාර­ණාද ප්‍රේක්ෂ­කයා සිතු­වම් පට කෙරෙහි බැඳී­මට හේතු­වක් වෙයි. එසේ වන්නේ අධ්‍ය­ක්ෂ­ව­රයා තෝරා­ගත් ජීවන අත්දැ­කීම සින­මාව කලා මාධ්‍ය­යට අයත් රූප­භා­ෂාවේ ව්‍යාක­ර­ණ­යට අනු­කූ­ලව ගොඩ­නැ­ඟී­මෙනි.

නමුත් ‘සූස්ති’ දිත්‍ර­ප­ටය තුළ එම ගොඩ­නැ­ඟීම අපට දක්නට ලැබෙන්නේ නැත. එයට ප්‍රධාන හේතුව බවට පත්ව ඇත්තේ චිත්‍ර­ප­ට­ය­කට තබා මොන දෙය­ක­ට­වත් නුසු­දුසු රච­නා­වක් මඟින් ‘සූස්ති’ ගොඩ­න­ඟ­න්නට උත්සාහ කිරී­මය. 

ඒ කාර­ණය ඇතුළේ නළු නිළි­යන්ගේ සියලු ක්‍රියා­කා­ර­කම් ඇණ හිටින අතර, කැම­රා­ක­ර­ණය, කලා අධ්‍ය­ක්ෂ­ණය, සංස්ක­ර­ණය සහ ආලෝ­ක­ක­ර­ණය ආදී සෙසු සියලු කලාං­ග­යන් ද, තිර රච­නය විසින් ඇති කළ හානිය තව­දු­ර­ටත් වර්ධ­නය කර­නවා විනා අති­රේක ලකු­ණක් දෙකක් හෝ රැගෙන දෙන්නට සමත් වී නැත.

සූස්ති අර­බයා අධ්‍ය­ක්ෂ­ව­ර­යාගේ රාජ­කා­රිය නිසි ලෙස ඉටුවී නොමැති බවට ඉහත කී කාරණා ටිකම සාක්‍ෂි­යක් වන නමුදු එය වඩාත් කැපී පෙනෙන්නේ නළු නිළි දෙප­ළගේ රංග­නය දෙස බලන කල්හිය. හොඳ සිනමා පට­ව­ලින් තම දක්ෂ­තා­වය මැන­වින් පිළි­ඹිබු කළ සම­නලී ෆොන්සේකා පවා, මබ්බෝධ වූ කලෙක මෙන් දෙබස් කියන තත්ත්ව­ය­කට පත්ව සිටින්නේ ඒ නිසා බව පෙනේ.

චරිත නිර්මා­ණය යනු කෘතියේ චරි­ත­යට සහ එකී මොහො­තට අදාළ හැඟීම් කළ­ම­ණා­ක­ර­ණ­ය­කින් යුතුව ප්‍රති නිර්මා­ණය කිරී­ම­කැයි අපි සිතමු.

තාත්වික රඟ­පෑම යනු නිද­හසේ ස්වභා­වි­කව සිටින මිනි­සෙකු පිළි­වෙ­ළ­කින් තොරව කරන කියනු ලබන හැම දෙයක් ම රූප රාමු­ව­කින් ඉදි­රි­පත් කිරීම නොවේ. එසේ වුවද, අප ‘සූස්ති’ තුළ දකින්නේ එසේ වී ඇති බවකි.

යම් පම­ණ­කට හෝ චිත්‍ර­ප­ටය උදෙසා මොන­යම් හෝ වෙන­සක් ඇතිවේ යයි ඩබ්. ජය­සි­රිගේ රූපය සහ කට හඬ ඇසුණ මොහොතේ සිතු­ණත්, එයින් ද පලක් නොවන තර­මට  චිත්‍ර­ප­ටය වඩ වඩාත් ප්‍රේක්ෂ­ක­යා­ගෙන් ඈතට යයි. 

එය කොතෙක් බර­ප­තළ ද යත් චිත්‍ර­ප­ටයේ දෙවන භාග­ය­වන විට මේ දෙන්නා එකි­නෙකා කා කොටා­ගෙන හෝ මැරී යනවා නම් හොඳ­යයි සිතන තත්ත්ව­ය­කට ප්‍රේක්ෂ­කයා පත්වෙයි. නමුත් කිසිදු සෞන්ද­ර්ය­ය­කින් තොරව පිහිටි අළු පැහැති ගල් වළක් අසල දී තරු­ණි­යට ජීව­ත්වී­මට ආශා­වක් ඇති­වීම නිසා ප්‍රේක්ෂ­ක­යාගේ ඒ බලා­පො­රො­ත්තුව ද නැතිවී යයි.

මොනවා වුවත් මෙම ලිපියේ මුලින් සඳ­හන් කළ ආකා­ර­යට වෙනත් ආරක චිත්‍ර­ප­ට­යක් කර­න්නට තරුණ අධ්‍ය­ක්ෂ­ව­ර­යෙකු ගත් උත්සා­හ­යක් ලෙස “සූස්ති” හඳුන්වා දිය හැකිය.

හැත්තෑවේ දශ­කයේ දී ඒවන විට මේ වයසේ ම තරු­ණ­යෙකු යයි සිතිය හැකි ධර්ම­සේන පති­රාජ නම් සින­මා­ක­රුවා තමන්ගේ නිර්මාණ තුළින් ප්‍රේක්ෂක අප මෙන් ම සිංහල සින­මාව ද බොහෝ දුරක් රැගෙන ආවේ ය. 

මෙහි අධ්‍ය­ක්ෂ­ව­රයා වැනි තරු­ණ­යින් අතින් සිදු­විය යුත්තේ පති­රා­ජ­ලාගේ අභා­ව­යත් සමඟ ගිලි­හුණු බැට්න් එක රැගෙන ඉන් ඔබ්බට දිව යාමය. එහෙ­යින් මේ මොහොතේ හෝ ධර්ම­සේන පති­රා­ජගේ “පාර දිගේ” චිත්‍ර­ප­ට­ය­වත් නර­ඹ­න­මෙන් ඔහු­ගෙන් ඉතා කාරු­ණි­කව ඉල්ලා සිටිමි.

“සූස්ති”මෙන් නාස්ති­යක් නොවන චිත්‍ර­ප­ට­ය­කට පද­නම වැටෙ­න්නේත් ප්‍රේක්ෂක අපව මෙත­නින් ඔබ්බට රැගෙන යාහැකි වන්නේත් එවි­ටය.

Comments