තථ්‍ය මතකය | සිළුමිණ

තථ්‍ය මතකය

ශ්‍රී ලංකාවේ පළ­මු­ව­රට පළ වන ඕෂෝ ජීවන චරි­තා­ප­දා­නය - 11

මම ඒ වය­සක උන්දැට පුදු­මා­කාර විදි­යට කෘතඥ වෙනව. කවද හරි දව­සක මගෙ දෙම­වු­පි­යන්ට වග කියන්න වෙනව කියල සීය නැවත නැව­තත් හිතේ කර­දර හදා ගත්ත. “ඒගොල්ලො කියාවි ‘අපි දරු­වව උඹල දෙන්න ළඟ තියල ගියා. උඹල ඌට කිසි දෙයක් උග­න්නල නෑ’ කියල” සීය ආයෙත් කිව්ව.

ගමේ හිටිය මට ‍හෝඩියයි, ඉල­ක්ක­නුයි, භූගෝල කාරණ ටික­කුයි කියල දෙන්ඩ පුළු­වන් මනු­ස්ස­යෙක්. එයා ඉගෙන ගෙන තිබ‍ුණෙ හතර වෙනි කැලෑ­සි­යට විත­රයි. ඒකට තමයි ඉන්දි­යාවෙ ප්‍රාථ­මික අධ්‍යා­ප­නය කියල කිව්වෙ. නමුත් ඔහු තමයි නගරෙ හිටිය වැඩි­යෙන්ම උගත් කෙනා.

‘එයාට පුළු­වන් ඇවිත් මෙයාට උග­න්නන්ඩ. අඩු තරමෙ මෙයා ‍හෝඩියයි, ගණං ටිකයි ඉගෙන ගනීනෙ. එත­කොට මෙයා දෙම­වු­පි­යන්ගෙ ගෙදර ගිය දව­සක මෙහෙ ගෙවපු අවු­රුදු හත නාස්ති වුණා කියල කියන්ඩ බැරි වෙයිනේ.’ සීය ඒ විදි­යට ආච්චිගෙ අද­හස වෙනස් කරන්ඩ හුඟක් මහන්සි ගත්ත.

‘අවු­රුදු හත ගියාට පස්සෙ උං මේ දරු­වට ඕනැ එකක් උගන්න ගත්තාවෙ. ඒත් අවු­රුදු හත වෙනකං දරුව එයාගෙ විදි­හට හැදි­ච්චාවෙ. අපි ඇඟිලි නොගහ ඉන්න එකයි ඇත්තෙ.’ ආච්චි එහෙම කියල මෙහෙ­මත් තර්ක කෙරුව.

‘ඔහේ හෝඩිය දන්නව. මොකක්ද ඇති වැඩේ? ඔහේ ගණං දන්නව. මොකක්ද ඇති වැඩේ? ඔහේ සල්ලි ටිකක් හොයා­ගෙන තිය­නව. දැං ඔහේ­ටත් ඕනැ මේ දරු­වත් සල්ලි ටිකක් හො‍යාගෙන ඔහේ වගේ ඉන්නව දකි­න්ඩද?’

ඒකට සීයගෙ කට වැහිල ගියා. මොනව කිය­න්ඩද? තර්ක කරන්ඩ බැරි හින්ද සීය අමා­රුවෙ වැටුණ. වග කියන්ඩ වෙන්නෙ ආච්චිට නෙමෙයි තම­න්ටයි කියල දන්නෙ සීයනෙ. ‘මොකද තාත්තෙ මේ දරු­වට කරල තියෙන්නෙ?’ කියල අපේ තාත්ත අහන්නෙ සීය­ගෙන්නේ. මූණ දෙන්ඩ තිබුණ හැබෑ ම ප්‍රශ්නෙ ඒක තමයි. ඒත් වාස­නා­වට වගේ තාත්තා එහෙම අහන්ඩ ඉස්සර සීය මිය ඇදුණ. ‍‍

ඒ වුණාට තාත්ත සීය මිය ගියා කියල තැකුවෙ නෑ. දිගින් දිගට ම උන්දැට දොස් කිව්ව. ‘මේකට ඒ නාකි මිනිහ වග කියන්ඩ ඕනැ! මිනිහ ළම­යව නාස්ති කරල! තාත්ත එහෙම දොස් කියන කාලෙ වෙන­කොට එදා ආච්චි කියල තිබුණ වගේ මං හොඳ හයිය හත්ති­යට හැදි­ලයි හිටියෙ. මං තාත්තට තදින් කාරණා පෙන්නල දුන්න.

“මීට ප්සසෙ මං ඉන්න තැන කව­ම­දා­ක­වත් අපේ සීයට විරු­ද්ධව වච­න­ය­ක්වත් කියන්ඩ එපා! උන්දැ මාව විනාස කෙරුවෙ නෑ! උන්දැයි මාව තමු­න්ල­ගෙන් වෙන විනාසෙං බේර ගත්තෙ! ඒක­ටයි තමුන්ට ඔය කේන්ති ගිහිං තියෙන්නෙ. තමුන්ට ඔය අනිත් ළමයි ඉන්නෙ. උන්ව නැති නාස්ති කරල දාන එකයි ඇත්තෙ. අන්ති­මේදි තමුන්ට ‍තේරෙයි කවුද නැති නාස්ති­වෙලා තියෙන්නෙ කියල.’

තාත්තට තවත් දරුවො හිටිය. අවු­රුදු පතා ම දරුවො හම්බ වුණා. ඒක­ටත් මං තාත්තට ඔච්චම් කෙරුව.

‘තවත් දරු­වෙක් හදා ගත්ත නං හරිනෙ. දරුවො කීයද කියල මිනිස්සු අහ­න­කොට එකො­ළ­හයි කියන එක නං හරි නෑ, දුසිම තමයි හිතට වදින නියම ගාණ.’ පස්සෙ කාලෙ මං තාත්ත­ගෙන් මෙන්න මෙහෙම අහ­න්ඩත් පුරුදු වෙලා හිටිය.

‘තමුන් දැන් තමු­න්ගෙ ළමයි සේරම නැති නාස්ති කරල දාන්ඩ! මං ඉතිං කැලේ පැන්න එකානෙ. මං කැලේ ම හැදෙන්නං’

අහිං­ස­ක­කම හැටි­යට ඔබ දකින්නෙ කැලෑ­වැ­දීම මිසක් වෙන දෙයක් නෙමේ. පවි­ත්‍ර­කම විදි­යට ඔබ දකි­න්නෙත් වල්වැ­දීම මිසක් වෙන දෙයක් නෙමේ. කොහොම - කොහොම හරි මම ශිෂ්ටා­චා­රයෙ ග්‍රහ­ණ­යෙන් මිදුණා.

‘පුළුවං තරම් ඉක්ම­නට ළම­යව මෙල්ල කර ගන්ඩ, කාලෙ නාස්ති වෙන්ඩ දෙන්ඩ එපා! ඉක්මන් කරපු තර­මට වැඩේ ලේසියි. දරු­වගෙ කර­දඬු උස් මහත් වුණාට පස්සෙ වුව­මනා විදි­යට නම්ම ගන්න එක බොරු’ කියල මිනිස්සු කියන්නෙ ඒකයි.

ජීවිත කාලෙ පුරා ම අවු­රුදු හතේ චක්‍ර පව­ති­නව. දරු­වෙක් නියම විදි­යට ශක්ති සම්පන්න වෙන්නෙ අවු­රුදු හතේ­දියි. එත‍කොට ඔබට මොකුත් කර ගන්ඩ බෑ. දැන් දරුව දන්නව තමන් කොහෙද යන්ඩ ඕනැ මොන­වද කරන්ඩ ඕනැ කියල. ඔහු තර්ක කිරීමේ හැකි­යා­වෙන් යුක්ත වෙනව. වයස හතේදි දරුව යමක් පැහැ­දි­ලිව දැකීමේ උප­රිම තල­යට ළඟා වෙනව. දරු­වගෙ ළමා වියේ මුල් වස­ර­ව­ලදි ඔබ ඔහුට කර­දර කළේ නැත්නම් වයස හත වෙන­කොට ඔහු තමන්ගෙ ඉදිරි ජීවිත කාලය ම පසු­තැ­වි­ල්ලෙන් තොර ගෙවන්නෙ කොහො­මද කියන එක ඉතා පැහැ­දි­ලිව දැක ගනීවි.

මම ජීවත් වෙලා තියෙන්නෙ කිසි ම පසු­තැ­වි­ල්ලක් නැතු­වයි. මම ජීවිතේ මොකක් හරි වැරදි දෙයක් කරල තිය­න­වද කියල බලන්න මම හුඟක් උත්සාහ කළා. මම කරල තියන හැම දෙයක් ම හරියි කියල මිනිස්සු හිතන්නෙ නැති වෙන්න පුළු­වන්. ඒක නෙමෙයි කාරණේ. මං කව­දා­වත් හිතල නෑ මං කළ වැඩක් වැර­දියි කියල. මං කළ දේවල් මුළු ලෝකෙ ම වැර­දියි කියල හිතු­වත් ඒව හරි කියල මට සහ­තික කරල කියන්ඩ පුළු­වන්. ඒක තමයි කළ යුතු නිවැ­රදි දේ.

ඒ නිසා අතී­තය ගැන පසු­තැ­විලි වීමේ ප්‍රශ්න­යක් නැත. ඔබට අතී­තය ගැන පසු­තැ­වි­ල්ලක් නැත්නම් ඔබ ඒකෙන් නිද­හස්. අතී­තය ඔබව බූව­ල්ලෙකු වගේ පට­ල­ව­ගෙන ඉන්නෙ ඔබ හිත හිතා ඉන්න නිසයි. ‘මං ඒක ‍‍ෙනාකළ යුතුව තිබුණා’ ‘මං කරන්න හිතා­ගෙන හිටපු දේ කෙරුවෙ නෑ’ වගේ හැම සිතු­වි­ල්ලක් ම කරන්නේ ඔබ පිටු­ප­සට ඇද දමන එකයි. මට නං පිටු­ප­සින් කිසි­වක් පේන්නෙ නෑ. අතී­ත­යක් නෑ.

මගෙ අතී­තය ගැන මා යමක් කිය­නව නම් කියන්නෙ සිද්ධි­වා­චක (සත්‍ය) කාර­ණා­ව­ලින් මිස මාන­සික මැදි­හ­ත්වී­ම­කින් නෙමෙයි.

මං ඒක කියන්නෙ වෙන අයකු ගැන කතා කරන විදි­ය­ට­මයි.

ඒ නිසා මතක තබා ගන්න! තථ්‍ය මත­කය වහ­ල්ක­මින් මිදි­ලයි තියෙන්නෙ. මාන­සික මත­කය එහෙම නෙමෙයි. එය රැඳී තියෙන්නෙ ඔබ හිතන දේ මතයි. එහෙම නැත්නම් ඔබ හිතන්න පුරුදු වෙලා තියන දේ අනු­වයි. ඒ දෙක ම වැර­දියි. නමුත් ඔබ කරන්නෙ ඒකයි. මාන­සි­කව තුවා­ල­යක් හැදෙන්නෙ එත­කො­ටයි.

ගුණ­සිංහ හෙට්ටි­ආ­රච්චි

අදහස්